17 Ocak 2013 Perşembe

Halklar barışır, sınıflar savaşır - Melih Pekdemir



Paris’teki cinayetlerle birlikte cümle barışseverlerin de canı yandı. Ve böylece bir kez daha kanıtlandı: “Varılacak yere kan içinde varılacaktır. Ve ‘barış’ artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır.”

Son “yeni” başlangıçta eldeki veriler şöyle: RTE de Öcalan da tek adam. Kadiri mutlak olmayabilirler ama ikisi de kitlelerine ve silahlı güçlerine hâkim durumdalar. Her ikisi üzerinde şu anda belirleyici olan ise konjonktürdür; yani iç ve dış koşulların, dayatmaların örtüşmesidir.

Ve ilk adımda “yeni” bir terminoloji dikkat çekiyor. “Ateşkes” değil “çatışmasızlık” ortamı, “demokratik özerklik” değil “güçlendirilmiş yerinden yönetim yahut âdemi merkeziyetçilik” ve bir de “devlet” filan değil “ünite” (“halkların demokratik bir ünitede birleşme mantığı”), “müzakere” değil “diyalog”, “Öcalan” değil “İmralı”, “PKK” değil “Kandil” gibi kavramlar tercih ediliyor.

Demek ki, barışın dilini anlayabilmek için bu terminolojiye de yatkın olmamız lazım.

Zaten kamuoyu da hazır gibi… Eskiden olsa Türk bayrağını kapanlar, meydanları doldururdu. Oysa artık Türk “milleti” de çözüm istiyor gibi. Yani Kürtler özgürlüklerini kazanınca Türklerin hiçbir kaybı olmayacağı, tersine kazançlı çıkacağı görülmeye başlandı galiba…

Elbette AKP /RTE bu süreçte ısrarla kendisinin içerideki ve ABD’nin bölgedeki niyetlerini, Kürtlerin de arzusuymuş gibi sunmaya gayret edecek… En azından 2014 yılına kadar, AKP’nin çok şiddetli şekilde şiddetsizlik, çatışmasızlık ortamına ihtiyacı var.

Yine herkesin kabul ettiği üzere bu süreçte, yeni Ortadoğu düzeni kurulurken, bölgedeki gelişmeler çok önemli… AKP’nin İmralı sürecini yönetebilmesi için, bir yandan Irak’ın parçalanması ihtimaliyle Kürdistan Bölgesel Yönetimi’nin (Güney Kürdistan) Türkiye’nin hamiliğine ihtiyaç duyar hale getirilmesi –elbette ekonomik bakımdan ABD kontrolünde bir himayecilik– öte yandan buna paralel şekilde Batı Kürdistan’ın da Suriye’nin parçalanması ihtimaliyle (Barzani dolayımıyla) Türkiye’ye endekslenmesi yönünde bir ABD basıncından söz edilebilir…

İşte bu faktörlere bağlı olarak PKK de TC’nin karşısına artık (mecburen!) bölgesel bir aktör olarak dikilecek. Öcalan’ın şahsında bu pozisyon zımnen kabul edilmedi mi? Yani silahtan arınma konusu da, politik aktör olarak (dolaylı da olsa) “muhatap alınmak” koşuluyla müzakere edilecek, çünkü PKK ancak böyle ikna olabilecek…

Ancak iç faktörler daha çetrefilli… RTE karşısında sadece MHP değil Gül ile birlikte Cemaat de ciddi bir takoz. Ve ABD bu odakları kullanarak RTE’yi daha kolay maniple edebiliyor olamaz mı?

Kıbrıs’takine benzer şekilde fiili ilhak yoluyla bir “toprak kazanımı” ve en azından nüfuz alanı rüşvetiyle pazarlanacak (belki de federal görünümlü) bir Başkanlık sistemi, milliyetçi oyları mıknatıs gibi çekebilir. Lakin “AB normları” ötesine giden ve Kürtlerin bugüne dek savunduğu haliyle bir özerklik ise (taviz vermezlerse eğer) Türk milliyetçisi oyları AKP’den kaçırır.

Bu yüzden CHP’nin kredi açtığı AKP’nin elinde hem MHP’nin (seçmeninin) hem BDP’nin ortaklaşa destekleyebileceği bir proje yok… Böyle bir noktada uzun süre –2014 ortasına dek– top çevirme siyasetleriyle oyalamayı gözeteceği aşikâr.

Nitekim, herkesin gözü önünde PKK’nin lideriyle görüşmekte olan bir RTE, Fransa Cumhurbaşkanı Hollande’ye seslenip “PKK’liyle niye görüştün” diye fırça atabiliyor! Adama bir de, “Bu şecaat arz ederken sirkatin söylemektir” diyor. Sormazlar mı: İyi de muhterem, bu durumda asıl kim “sirkatin” söylüyor?!

Ve bizler, işte bu “yeni” başlangıcı, yeni-olmayan, eskimemiş yaklaşımımızla değerlendirmeyi sürdürebiliriz: Kürtlerin özgürlükleri için kendi öz güçleriyle verdikleri ve verecekleri kavga baki kalmak üzere… Oligarşi açısından Kürt “ulusal” sorunu hakikaten sermayenin “sınıfsal” bir çözümüne yöneliyor olabilir; çözüm ihtimali, Kuzey Irak petrolü ekseninde ve Türk-Kürt sermayesinin kardeşliği doğrultusunda da şekilleniyor… Velev ki bu “sınıfsal” çözüm öne çıksın, yeter ki dökülen kanı mutlaka durdurabilsin. Çünkü öncelik,  hakikaten budur. Ezilenlerin sınıf savaşı ise tarihsel olarak kendi iradi ve doğal mecrasında akar durur…

Bu süreci “memleket bölünüyor” kaygısıyla ele almıyoruz ki… Kürtler ulusal kimliklerinde elbette özgürleşsinler ama sınıfsal emekçi kimliklerinde olumsuz bir güzergâha da girmesinler kaygısıyla ele alıyoruz. Barıştan yana olmamız atılacak her adımı benimsediğimiz anlamına gelmiyor. Ama barışın bedeli olarak atılan adımların faturası ağır olsa bile, insanlarımızın biteviye katledilmesinden daha ağır bir bedel olamayacağının da bilincindeyiz.

Sınıflar mücadelesinde varılacak yere kolay varılmayacaktır. Halklar barışacak, ezilen sınıflar ezen sınıflara karşı savaşacaktır. Nazım Hikmet’in sözleriyle:

“Ve ‘zafer’ artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar tırnakla sökülüp koparılacaktır.”


Kaynak : BİRGUN.NET

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder